Η νέα τεχνολογία στοχεύει κυρίως στις λεγόμενες «ζώνες μετάβασης», όπως τα σημεία σύνδεσης γραμμών με γέφυρες και σήραγγες, όπου παρατηρούνται συχνά προβλήματα καθίζησης και αυξημένες ανάγκες συντήρησης.
Ο μηχανισμός λειτουργεί σαν ένας αυτόματος γρύλος. Όταν δημιουργείται κενό κάτω από τον στρωτήρα, αυτός προσαρμόζει τη θέση του ώστε να επαναφέρει τη στήριξη της γραμμής χωρίς άμεση ανθρώπινη παρέμβαση. Σε δοκιμές πλήρους κλίμακας, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το σύστημα μπορούσε να καλύψει κενά έως και 40 χιλιοστών, διατηρώντας τη σταθερότητα της γραμμής.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η καινοτομία μπορεί να μειώσει σημαντικά το κόστος συντήρησης, να περιορίσει τις καθυστερήσεις και τις διακοπές δρομολογίων και να βελτιώσει την άνεση και την ασφάλεια των επιβατών. Το έργο αναπτύχθηκε έπειτα από τέσσερα χρόνια έρευνας και χρηματοδοτήθηκε στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος Horizon 2020.
