Λίγο έξω από την πόλη Uyuni, στη Βολιβία, μια πύλη προς τις μεγαλύτερες αλυκές του κόσμου, βρίσκεται ένα σουρεαλιστικό ταμπλό παγωμένο στο χρόνο.
Σκορπισμένες σε μια άγονη, ανεμοδαρμένη πεδιάδα, δεκάδες ατμομηχανές και αυτοκινητάμαξες πέφτουν σε μια αιώνια ανάπαυση. Αυτό είναι το "Cementerio de Trenes", το νεκροταφείο ατμομηχανών στα αγγλικά, ένα στοιχειωμένο μνημείο φιλοδοξίας, βιομηχανίας και της αδυσώπητης πορείας της απαξίωσης.
Η ιστορία της Βολιβίας είναι βαθιά συνυφασμένη με τις γραμμές των σιδηροδρόμων της, τον απόηχο του μεταλλευτικού παρελθόντος της και τις ιστορίες προόδου και παρακμής που έχουν εκτυλιχθεί στα τραχιά τοπία της. Ανάμεσα στα πιο υποβλητικά σύμβολα αυτής της ιστορίας βρίσκεται το απόκοσμο αλλά μαγευτικό νεκροταφείο ατμομηχανών του Uyuni.
Το θέαμα των σκουριασμένων ατμομηχανών έχει κάνει το νεκροταφείο τρένων διεθνή προορισμό για φωτογράφους σε όλο τον κόσμο και δεν θα με εξέπληττε καθόλου αν μάθαινα ότι ενέπνευσε το νεκροταφείο τρένων στο Final Fantasy 7, αν και δεν έχω τρόπο να επιβεβαιώσω αν αυτό ισχύει πραγματικά.
ένα από τα πολλά παραδείγματα εγκαταλελειμμένων σιδηροδρομικών γραμμών σε κλασικά βιντεοπαιχνίδια.
Η προέλευση του νεκροταφείου ανάγεται στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν Βρετανοί μηχανικοί και Βολιβιανοί οραματιστές ονειρεύονταν να ράψουν τις Άνδεις μαζί με σιδερένιες ράγες. Αυτές οι ατμομηχανές -πολλές από τις οποίες κατασκευάστηκαν σε βρετανικά εργοστάσια- κάποτε μετέφεραν βαγόνια φορτωμένα με ασήμι, κασσίτερο και αλάτι από τα ορυχεία της Βολιβίας στα λιμάνια του Ειρηνικού, τροφοδοτώντας την οικονομία του έθνους. Η έρημη έκταση των σκουριασμένων ατμομηχανών και των σάπιων βαγονιών τρένων ζωγραφίζει μια στοιχειωμένη εικόνα μιας περασμένης εποχής, στενά συνδεδεμένη με την έκρηξη εξόρυξης του Pulacayo, μιας κάποτε ακμάζουσας βιομηχανικής δύναμης.
Φωτογραφία του Paulo Kopzinski από το νεκροταφείο του τρένου Uyuni
Το Pulacayo, μια πόλη-φάντασμα που βρίσκεται κοντά στο Salar de Uyuni, ή την αλυκή Uyuni, ακριβώς δυτικά της πόλης, ήταν το επίκεντρο της βιομηχανίας εξόρυξης αργύρου της Βολιβίας τον 19ο αιώνα. Ο πλούτος που εξάγεται από το ορυχείο Huanchaca, ένα από τα μεγαλύτερα ορυχεία αργύρου στον κόσμο, όχι μόνο τροφοδότησε την οικονομία του έθνους αλλά βοήθησε επίσης στη δημιουργία του πολιτικού και κοινωνικού του πλαισίου. Ο Aniceto Arce, εξέχουσα προσωπικότητα στην ιστορία της Βολιβίας και πρώην πρόεδρος, πρωτοστάτησε στην ανάπτυξη του πρώτου σιδηροδρόμου που συνέδεε το Pulacayo με την Antofagasta της Χιλής το 1890. Αυτή η γραμμή, η οποία σηματοδότησε την είσοδο της Βολιβίας στην εποχή των σιδηροδρόμων, ήταν ζωτικής σημασίας για τη μεταφορά αργύρου στις ακτές του Ειρηνικού και τη διευκόλυνση της οικονομικής ανάπτυξης.
Το ορυχείο αργύρου Pulacayo, γενική άποψη του στρατοπέδου εξόρυξης (τον 19ο αιώνα, το δεύτερο μεγαλύτερο ορυχείο αργύρου στη Βολιβία, σε υψόμετρο περίπου 4100 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας), περίπου το 1905. Vintage καρτ ποστάλ, που εκδόθηκε από την Compania Huanchaca de Bolivia. Συλλογή G Grundman
Ο σιδηρόδρομος από το Pulacayo στο Uyuni χρησίμευε ως ζωτική αρτηρία για τις εξορυκτικές δραστηριότητες της περιοχής. Τρένα φορτωμένα με ασήμι, κασσίτερο και άλλα ορυκτά διέσχιζαν τα άνυδρα τοπία, συνδέοντας τα ορυχεία μεγάλου υψομέτρου με τις παγκόσμιες αγορές μέσω του λιμανιού της Αντοφαγάστα. Ο σιδηρόδρομος έφερε επίσης νεωτερικότητα στο βολιβιανό Altiplano, ενισχύοντας την οικονομική ολοκλήρωση και την κινητικότητα. Μέχρι τη δεκαετία του 1930, το Uyuni άκμασε ως κρίσιμος σιδηροδρομικός κόμβος, με τους κινητήρες του να φουσκώνουν περήφανα στο υψόμετρο. Αλλά η πρόοδος αποδείχθηκε άστατη. Η παρακμή της εξόρυξης στα μέσα του 20ου αιώνα και οι μεταβαλλόμενες οικονομικές προτεραιότητες της Βολιβίας κατέστησαν πολλές σιδηροδρομικές γραμμές παρωχημένες, μια ιστορία που θα διαδραματιζόταν σε όλες τις γωνιές του κόσμου, δυστυχώς.
Η κατάρρευση της εξορυκτικής βιομηχανίας της Βολιβίας, σε συνδυασμό με τη στροφή προς τα τρένα που κινούνται με ντίζελ, άφησε αυτούς τους τιτάνες ατμού παρωχημένους. Μέχρι τη δεκαετία του 1940, απογυμνώθηκαν από εξαρτήματα και εγκαταλείφθηκαν στα στοιχεία της φύσης, σαν συνταξιούχοι πολεμιστές που παραμερίστηκαν. Οι ράγες που οδηγούσαν στο νεκροταφείο τελειώνουν τώρα απότομα, καθώς ο κλάδος Pulacayo έκλεισε λίγο αργότερα.
