Γράφει ο Νίκος Καραγιάννης
Την τελευταία εικοσαετία γίνεται ένας μεγάλος αγώνας για την ανάπτυξη συγκοινωνιακών έργων που θα βοηθήσουν την Ελλάδα να ανταγωνιστεί άλλες ανεπτυγμένες οικονομίες και που θα την επιστρέψουν σε ρυθμούς ανάπτυξης.
Σε αυτό το απόλυτα τεχνοκρατικό πεδίο προσκρούει η μηδενιστική πολιτική.
Το παράδειγμα της COSCO και την μικροπολιτική επίθεση που δέχθηκε το 2008 αλλά και πρόσφατα για την εξαγορά του πλειοψηφικού πακέτου μετοχών του ΟΛΠ δείχνουν, πως, πολλές φορές τα κόμματα βλέπουν μακροσκοπικά την χώρα. Αντίδραση χωρίς κάποιο άλλο αποδεδειγμένα αναπτυξιακό πλάνο. αντίθετα με έργα αποσπασματικά έχουμε δει πολλάκις στο παρελθόν και το αποτέλεσμα είναι η αναιμική αποτελεσματικότητα που είχαν στην ελληνική οικονομία.
Θέλουμε ή όχι να το παραδεχθούμε στον σύγχρονο δυτικό κόσμο το μοντέλο των κρατικών επιχειρήσεων έχει ξεπεραστεί και τα νέα μοντέλα είναι είτε αμιγώς ιδιωτικά σχήματα είτε συμμετοχικά ιδιωτικά και δημόσια στις μεγάλες υποδομές της χώρας.
Οι μεγάλες υποδομές της χώρας αρχίζουν πλέον και τοποθετούνται όπως στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης. Αεροδρόμια, λιμάνια, δρόμοι και ακολουθούν και σιδηρόδρομοι θα περάσουν εν μέρει ή ολόκληρα σε ιδιωτικά σχήματα που θα επιδιώξουν το αυτονόητο. Ανάπτυξη και κέρδος.
Αυτές οι 2 λέξεις είναι λίγο άγνωστες στην δημοσιουπαλληλική φιλοσοφία που κυριαρχεί στη χώρα. Το ταμπού άλλωστε του περάσματος από τον Κρατικισμό στην ελεύθερη οικονομία σε αυτή τη χώρα το έχουμε ζήσει ίσως και στον υπέρτατο βαθμό με καταστροφικά πολλές φορές αποτελέσματα στην πραγματική οικονομία και την ανάπτυξη.
Στην παρούσα φάση βρισκόμαστε με χρηματοδοτικά εργαλεία όπως ποτέ πριν και μας δίδεται η χρυσή ευκαιρία να περάσουμε σε ένα αναβαθμισμένο μοντέλο για το συγκοινωνιακό μέλλον της χώρας.
Ακούμε για νέα μεγαλεπήβολα σχέδια, για τη Σιδηροδρομική Εγνατία, για την μετατροπή του ΒΟΑΚ σε σιδηρόδρομο για νέες επενδύσεις σε λιμάνια και αεροδρόμια μέσω της περαιτέρω ιδιωτικοποίησης τους.
Σε αυτό το στάδιο και στην κατάσταση που είμαστε, βλέπουμε και πάλι το φαινόμενο της ψυχαναγκαστικού συνδρόμου της Ψωροκώσταινας. "Είμαστε μία μικρή χώρα, δεν χρειάζεται το έργο, είμαστε πολύ μικροί για τόσο μεγάλα πλάνα" και άλλα ευφάνταστα τα έχουμε ακούσει πολλές φορές. Για τα έργα; Όχι, να μην κάνουμε τη σιδηροδρομική Εγνατία γιατί θα δαπανηθούν πολλά χρήματα που δεν θα πάρεις πίσω ποτέ, όχι να μην ολοκληρώσουμε το οδικό δίκτυο γιατί φτάσαμε στο ύψιστο σημείο, όχι να μην δώσουμε την Εγνατία στους κακούς ιδιώτες, όχι να μην δώσουμε άλλα λιμάνια ή αεροδρόμια γιατί …γιατί και άλλα πολλά.
Πρόσφατο παράδειγμα τέτοιας λογικής, στην Περιφέρεια Κρήτης όπου υπάρχει μία απίστευτη πολιτική εναντίον της ανάπτυξης αιολικών πάρκων στα αμέτρητα βουνά που διαθέτει το νησί. Η φρασεολογία για να ΜΗΝ γίνει είναι πιασάρικη: "Δεν θέλουμε να ...φυτευτούν αυτά τα κατασκευάσματα, θα χαλάσει η ...εικόνα των βουνών" λένε, την ώρα που στην υπόλοιπη Ευρώπη γίνεται ασταμάτητη ανάπτυξη αιολικών και όχι μόνο πάρκων για την απεξάρτηση από το πετρέλαιο. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη χώρα στην Ευρώπη που να το κάνει αυτό, να μην αφήνει τον εαυτό της να πάει μπροστά, που η πολιτική να γίνεται απλά για να μηδενίζει και όχι για να βλέπει την προοπτική της χώρας και των κατοίκων της.
Το σύνδρομο της Ψωροκώσταινας, της αυτομείωσης των δυνατοτήτων που έχει αυτή η χώρα να προσομοιάσει με τι δυτικές χώρες της Ευρώπης και να ακολουθήσει μία πεπατημένη αλλά επιτυχημένη πορεία το ζούμε εδώ και 35 χρόνια.
Το γιατί για κάθε τι νέο που έρχεται υπάρχει τέτοια φοβερή πολεμική και αντιπαλότητα η οποία ξεπερνά πολλές φορές τη λογική θα πρέπει κάποια στιγμή να το συζητήσουμε.
Η πίστη όμως στις δυνατότητες της χώρας όταν αμφισβητείται είναι ζημιά για την ίδια τη χώρα και αυτό είναι αναμφισβήτητο.
Η δημιουργία μίας ισχυρής βάσης με πλήρη, συνδεόμενα και αλληλοσυμπληρούμενα δίκτυα είναι αυτή που οδήγησε άλλες χώρες σε μόνιμους και βιώσιμους ρυθμούς ανάπτυξης με ευεργετικά αποτελέσματα σε όλους τους κλάδους της οικονομίας.
Αυτό το μοντέλο που -δυστυχώς- στην Ελλάδα είναι ακόμα υπό διαμόρφωση θα μπορέσει να φέρει τα ίδια αποτελέσματα που έχει φέρει και σε άλλες χώρες αρκεί το σύνδρομο της Ψαροκώσταινας να απομακρυνθεί και στη θέση του να εισαχθεί το σύνδρομο της πίστης και της επίτευξης στόχων που θα βοηθήσουν εν τέλει τη χώρα να μοιάζει σαν μία κανονική Ευρωπαϊκή χώρα με ανοιχτές αγορές και ανοιχτούς ορίζοντες.
Πηγή: ypodomes.com
