Προβάλει δε με σαφήνεια τη σαφέστατη διαφωνία υπουργών και στελεχών, που παραμένουν παρ' όλα αυτά στις θέσεις τους. Μοιραία λοιπόν προκύπτει το ερώτημα κατά πόσο μπορείς να υπηρετήσεις μια πολιτική όταν δεν την πιστεύεις αλλά σου επιβάλλεται ως "αναγκαίο κακό". Και μάλιστα όταν το αμέσως προσεχές διάστημα, είναι "εν εναμονή" τρεις μεγάλες ιδιωτικοποιήσεις:
-Μέσα στον Ιούλιο θα υποβληθούν οι δεσμευτικές προσφορές για την πώληση του πλειοψηφικού πακέτου μετοχών του Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ) . 
- Στις 31 Μαΐου είναι η καταληκτική ημερομηνία για την κατάθεση δεσμευτικών προσφορών για τους δύο διαγωνισμούς που αφορούν την πώληση του 100% της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και της Εταιρείας Συντήρησης Σιδηροδρομικού Τροχαίου Υλικού (ΕΕΣΣΤΥ).
-Σε λίγες ημέρες, στις 19 Απριλίου λήγει και η προθεσμία εκδήλωσης ενδιαφέροντος για την πρόσληψη νομικού συμβούλου, ο οποίος θα εμπλακεί στο έργο της παραχώρησης της Εγνατίας Οδού και των τριών κάθετων οδικών αξόνων και στις 26 Απριλίου για τον χρηματοοικονομικό και τεχνικό σύμβουλο. 
Στην Ελλάδα η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων αποτέλεσε στο παρελθόν πέτρα πολλών σκανδάλων και δαιμονοποιήθηκε ένθεν κακείθεν. Για την αριστερά συνιστούσε πάντα "ξεπούλημα" δημόσιας περιουσίας, αλλά και επιλογή που ήταν σε αντίθεση με τον επιβεβλημένο αναπτυξιακό και εν τέλει επιχειρηματικό χαρακτήρα του κράτους. Στον αντίποδα αυτής της αντίληψης οι ιδιωτικοποιήσεις θεωρήθηκαν ως ο μονόδρομος της ανάπτυξης με το δημόσιο να ενοχοποιείται ως η πηγή κάθε κακού, όχι πάντα με αθώα κίνητρα. Την ίδια στιγμή η ελληνική κοινωνία "εκπαιδευμένη" μεταπολιτευτικά στον κρατισμό είχε πάντα ένα αίσθημα ασφάλειας απέναντι στο κράτος - επιχειρηματία και αντίστοιχα μια σαφή επιφύλαξη απέναντι στις προθέσεις και την εντιμότητα οποιουδήποτε ιδιώτη επενδυτή. 
Χαρακτηριστικά της εδραιωμένης αντίληψης για τις ιδιωτικοποιήσεις είναι τα ευρήματα πρόσφατης έρευνας για τον ΟΛΠ. Η πλειονότητα εκτιμά ως θετικές τις συνέπειες σε κρίσιμους τομείς, όπως η ενίσχυση της διεθνούς θέσης του λιμανιού (64%), τα έργα υποδομής (69%), η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας (59%), οι υπηρεσίες προς επιβάτες και χρήστες (65%), και κυρίως στην ανάπτυξη της περιοχής (65%) και την επέκταση του εμπορικού αλλά και επιβατικού τμήματος του λιμανιού. Παρά ταύτα, μόνον το 37% της πειραϊκής κοινής γνώμης συντάσσεται με την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού(!), ενώ το 46% διαφωνεί και το 17% δεν διατυπώνει γνώμη.
Στην σημερινή Ελλάδα με το δημόσιο χρέος να ανέρχεται στα. 321 δισ. ή στο 179% του ΑΕΠ για το 2015 και το ποσοστό της ανεργίας να φτάνει περίπου το 25%, οδηγώντας παράλληλα το ασφαλιστικό σύστημα στα βράχια, η προσέλκυση επενδύσεων για τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την παραγωγή πλούτου που θα ενισχύσει το συρρικνωμένο ΑΕΠ αποτελεί μονοσήμαντη επιλογή. Το πτωχευμένο ελληνικό κράτος είναι προφανές, ανεξαρτήτως ιδεολογιών και ιδεοληψιών, ότι δεν μπορεί αυτόνομα και χωρίς εταίρους να παράξει πλούτο και υπεραξίες. Χρειάζονται διεθνείς συμπράξεις και διεθνείς συμμαχίες, εμπορικές και γεωπολιτικές, που θα συμβάλλουν στην επανεκκίνηση της βαλτωμένης οικονομίας. 
Σύμφωνα με την έκδοση "Privatisation Barometer" οι ιδιωτικοποιήσεις ανά την Ευρώπη κινήθηκαν σε ύψη - ρεκόρ, αλλά η συγκομιδή της Ελλάδας ήταν μηδαμινή. Για τους πρώτους δέκα μήνες του 2015 δεν καταγράφεται καμία συμφωνία. Για το 2014 (αν εξαιρεθούν τα 8,31 δισ. που άντλησαν οι τέσσερις συστημικές τράπεζες) στην έρευνα περιλαμβάνεται μόνο η συμφωνία παραχώρησης των περιφερειακών αεροδρομίων στο σχήμα υπό τη γερμανική Fraport, ύψους 1,23 δισ. ευρώ, που χρειάστηκε ενάμισι χρόνο για να ολοκληρωθεί. Την ίδια ώρα, τα συνολικά έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση (των 25) ανήλθαν το 2014 στα υψηλότερα επίπεδα της τελευταίας δεκαετίας: Έφτασαν τα 78,4 δισ. δολάρια (αποτελούσαν το 36,2% των παγκοσμίων εσόδων), ενώ στο οκτάμηνο του 2015 έφτασαν τα 42,21 δισ. δολάρια (αντιστοιχούσαν στο 19,8% των παγκοσμίων εσόδων από ιδιωτικοποιήσεις).
Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν θετική επίπτωση όταν συνοδεύονται από δραστικές μεταρρυθμίσεις για την ενίσχυση του ανταγωνισμού, τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης, του χρηματοπιστωτικού συστήματος, των εποπτικών αρχών και της δικαιοσύνης. Αυτές είναι παρεμβάσεις, στην άλλη πλευρά των "λογιστικών" δημοσιονομικών δράσεων, που διαμορφώνουν ευνοϊκό περιβάλλον για την προσέλκυση φερέγγυων ξένων επενδυτών. Και βέβαια η απελευθέρωση των αγορών σε ένα ευνομούμενο ευρωπαϊκό κράτος απαιτεί κανόνες για να λειτουργήσει επ ωφελεία της οικονομίας και της κοινωνίας.
Όλα τα παραπάνω όμως δεν μπορούν να υλοποιηθούν από πολιτικούς που δεν τα πιστεύουν. Από μια κυβέρνηση που έχει ως προτεραιότητα να πείσει τους διαψευσμένους και οργισμένους ψηφοφόρους της ότι για τα "δεινά και αποτρόπαια " που η ίδια υλοποιεί, φταίνε οι προηγούμενοι νεοφιλελεύθεροι και προσκυνημένοι. 
Η φαρσοκωμωδία που συνθέτουν οι δηλώσεις των "αμετακίνητων" στις απόψεις και στις καρέκλες τους υπουργών δεν είναι απλώς κακόγουστη. Συμβάλει δυστυχώς στην καταβύθιση της αξιοπιστίας της χώρας και στο χάσιμο χρόνου με ολέθριες συνέπειες. Είναι δε βέβαιο ,ανεξαρτήτως των δηλώσεών τους, ότι ούτε τη δουλειά μπορούν να φέρουν εις πέρας , ούτε τους πολίτες να ξανακοροϊδέψουν.
* Η κα Μιλένα Αποστολάκη είναι Πρώην Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Δικηγόρος.
Πηγή: capital.gr